Foto:

Historisch Zwijndrecht: Dijkverhoging 1985

Clement Blacquiere

De Watersnoodramp in 1953 heeft een enorme impact gehad op Zwijndrecht. Bij deze ramp bleek dat op veel plaatsen de dijken onvoldoende hoog waren. Zij moesten verhoogd worden, waardoor veel huizen moesten wijken.

ZWIJNDRECHT - Vaak denkt men alleen aan de Ringdijk en Onderdijkserijweg van de jaren zeventig, waar toen veel gesloopt werd. Minder bekend is dat zich in Meerdervoort een soortgelijk drama afspeelde. Na jarenlange studie besloot het Waterschap IJsselmonde in de jaren tachtig om ook de Lindtsedijk op Delta-hoogte te brengen. Dit gedeelte was een van de laatste zwakke punten van de dijken rond het eiland IJsselmonde. Een enorme klus, die naar schatting drie jaar zou duren, vijftien miljoen gulden zou kosten en veel last zou veroorzaken voor de bewoners beneden aan de dijk. De versterking van de dijk hield namelijk in, dat deze met één meter verhoogd moest worden. Daarnaast moest het talud minder steil, zodat de dijk een tiental meters breder werd en dichtbij de huizen zou komen. Ook voor de vele bomen in het dijklichaam was geen plaats meer. Vooral het oude Meerdervoort werd door de plannen hard getroffen. Met name de Marnixstraat lag direct in de vuurlinie. Waar nu nog tussen de huizen en de Lindtsedijk een vijver, een fietspad en het nodige groen was, zou de dijk in de toekomst bijna letterlijk in de voortuinen komen te liggen. De verzwaring van de dijk en daarmee het gewicht van de op te brengen verhoging zou de fundering van de huizen kunnen gaan belasten door een zijwaartse druk. De huizen moesten dus verdwijnen. Onder de bewoners heerste veel onvrede. Zij voelden zich ongehoord en niet serieus genomen. Een groep mensen richtte de vereniging 'De onderste steen' op. Deze vereniging had succes. De huizen mochten blijven staan, bewoners werden schadeloosgesteld en er werden diverse maatregelen getroffen. Zo gebruikte men vlakbij de huizen vulkanisch zand, dat lichter in soortelijk gewicht is. Dit zand werd aangevoerd vanuit de Duitse Eifel; een onderneming, die maar liefst één miljoen gulden kostte. Om de funderingen verder te ontlasten sloeg men damwanden of extra palen bij de voorgevels van de huizen. Na zes jaren, grote vertragingen en veel ellende was de dijkverbreding een feit. Intussen ligt de dijk er alweer vele jaren prachtig bij en ook de huizen beneden aan de dijk zijn sinds kort weer gerenoveerd.

Meer berichten